www.poetrymag.info

 

  دو شعر از اسماعیل شاهرودی     

 

 

 

باغستان سبز 

نفس در سينه ام زنگی ست ؛ امشب بر بلند هول 

بطبلش گرم می کوبد .

کسی در می زند ـ باد ست ! می گويم بگوش هول خود ـ باداست؛

به غير از باد کس را با درخت دور کاری نيست !

کسی هر لحظه بر در می زند 

ومن با هر نفس  ( هر کوفتن بر طبل ) می جويم به جان سوی

                                                            رهائی را ه !

کسی آرامتر از پيش بر در می زند گوئی ؛

                                            چو می آيم بگويم باز باخود ـ باد...

شباهت می نشاند ضربه ی آرام بر در را درون ريزش باران .

و راهی می کند آواز آن را نرم 

ز کوره راه گوش من 

به باغستان چشم من !

و من در باغ سبز چشم خود آرام می گيریم

و شب آرام می گيرد 

و در آرام می گيرد 

                                                عليگر ـ ۴آوريل ۱۹۶۳

 

 

 

توکلت علی الله

 

 

اين شعر مشترک ياد بودی از شبی و گوشه ای ؛ که در هر بند آن مصرع اول را اسماعيل شاهرودی يعنی من و مصرع دوم را هو شنگ باديه نشين و سومين مصرع را يدالله  رويايی ساخته است .

 

ـ مر د ماهيگير با نجوای بسم ا لله

ـ قايق خود را بسان قايق خورشيد

ـ روی ناهموار موج آهسته می راند

 

ـ دستهايش می سرايد آية الکرسی ؛ بهر آمد شد پارو؛

ـ و نگاهش می دهد پرواز صدها مرغ سبز ياد ها را در فضای

                                                         قصر های موج .

ـ آفتاب گرم را با جلوه ی هر ياد می خواند .

 

ـ آفتاب اما نی داند که مردی هست و موجی از تو کلت علی ا لله

                                       در سرش سر شار ما هيها .

ـ و ينک آيا در درون طور ماهيگير

ـ حسرت صد ماهی چا لا ک می ماند ؟

                                                                            ۱۳۴۰