چند شعر از فرناندو پسوآ و شاعران ِ مجازیش

( ریکاردو رایس )

ترجمه حسین منصوری

 

 

 

نه تنها آنانی که با رشک و نفرت از پی ِ مان می آیند

خاطرمان را آزرده می سازند و مرزهایمان را محدود،

که آن کسی که دوستمان دارد نیز کمتر از این نمی کند.

باشد که خدایان مرا از هر میل و رغبتی رهایی بخشند و

آزادگی ِ یخین ِ قله های سربرهنه ی کوه را ارزانی ام دارند.

آنکه ناچیز می طلبد همه چیز دارد

آنکه هیچ نمی طلبد آزاد است

و آنکه هیچ ندارد و هیچ تلاشی نیز برای یافتن ِ چیزی نمی کند

خود در مقام ِ انسان

به خدایان ماننده است.