www.poetrymag.info

لنگرود
علی عبدالرضایی
 

 

برای شنیدن ِ این شعر با صدای شاعر این‌جا کلیک کنید

 

مرا طشتی که زیر ِ انزیل محله ماما گذاشت

                          از پیش ِ مادرم برداشت

از حومه ی لاتِ شهری که روی آب زندگی می کرد

                                                      آب می خورم

شهری که پیش ِ دریا کوهی برای لیلا تدارک  دید

و شالیزار ِ خوشمزه ای دور تا دور گردنش شال پیچید

 

 از باغ های چایی که دور ِ کمربندی توت می پرید

و کودکی های خواب رفته بر پشت های شالیزارکه چادر شبی دور ِکمرش پیچ می خورد و هی

 پیچ می خورد و از صبح علی الطلوع تا دم ِ غروب باسن در آسمان فرو می برد

 افتاده ام وسطِ شهری که خیلی شغال توی شب های لهجه اش لب ریخت

شهری که خیلی به حومه ی آسمانش تجاوز شد

          ولی هوایش عوض نشد

 

اگر هوای ابرش دست بردارد

 سر به سر ِ این آسمان ِ سبک سر بگذارد

قهر می کند     نمی بارد!

اگر از بالای سرش آسمان بردارم

سر ِ برج های کهنه ی پاریس بگذارم

شعری که در سطرهایش عرق سگی ریختم

      دیگرهراس نمی کند

              پارس می کند

 

هوای دنیا طوری نیست که این هوا برگردد

بیرون کنم سری از سوراخ    

دست دست نکنم

           و درهوای مرطوبِ شعرم مست کنم  

    چه کنم!

در جاده های فارسی من علامتم     درست!

گیرم که با قیافه ی گیلکی کاری نکرده باشم     قبول!

ولی شغال را که درلنگرودِ لهجه ام لب  ریخت

 ازبین ِ شب های شهری آوردم

که آسمانی بالای سرش نساخت

شهری که آدم خیلی ساخت

شاعر بود

به آب زیادی می پرداخت

و با خیابانی حاد مثلثی قائم الزاویه می ساخت

شهری که پول نداشت

ولی پل داشت

پلی که خشت هاش همیشه از دستم آب می خورد

و در شعرهای همه پرتاب می شد

تا صدای بلندِ شغال را درآورده باشد

 

شهری که بر خطوطِ لب و صورتش اگر که در بازار باشد

مدادِ خوش رنگی جز سبز نمی نوشت

و یک تکه از بهشت    گیرم که در کار باشد

هر ساله از کنارش می گذشت

 

شهر ِ کپور        در آب های نه چندان دور

ویار ِ یار      وقتی که خاویار قدغن بود

ماهی فروشان

برنج بازار

راه پشته ی شب های چاق ِ عاشورا

لبِ رود خانه ی چادری ی عاشق سازی

با عضب مانده میدان ِ در لاکِ خود فرو رفته ای

ما بین ِ راسته ی لاکو بازی

و کوچ

  کوچ

  کوچ ِ حالی به حالی ِ کوچه ی لاغری که خیلی با دندان قروچه ی لیلی به کوه ِ بالا می زد

هوا که پا می داد

فوری لخت می شد

دلی به دریا می زد

 

شهری که شاعرش را گم     وآسمانش را گور کرد

 ولی هرگز ولش نکرد

همیشه کنج ِ دلش نشست

ابری به پاریس مامور کرد   

که در چشم هایش ببارد

 

می بارد!

دست از سرم برنمی دارد

شهری که عابر ِ کفش های نفت خورده را ملی می کرد

مسافررا حتی اگر گرگِ باران دیده باشد

با لهجه ای که تریاک هم کشیده باشد    اهلی می کرد

 

یک شب به  گوشه ی شعری که در سطرهایش دخالت می کرد

وقتی دوباره گوش کرد   

به اندازه ی کوتاهی نوشت

 

دیگر دخلی به من ندارد    در رو!

که لنگرودِ شاعرها خیلی لنگ می زند  در رود      بدرود

 

دسامبر 2004