من گویی
علی عبدالرضایی
برای شنیدن این
شعربا صدای شاعر این
جا کلیک کنید
با همین چشمهای دریده
ام
پرچم دریده ای دیده
ام
که رنگهای سفید و
سبزش در خون دویده
بود
کرمک وول خورده ی تکه
ای از همان سیبم که
در جهان سوم شد
در حال ِ افتادن
پرنده ای تیرخورده ام
علاج ِ هیچ دارویی
پیدایم نمی کند
دیگر به من برنمی
خورد حتی اگر برخورد
کنم
دوباره با تیرتازه ای
که می خواهد به من
بخورد
من ساحلی هستم که از
دریا فرار کرد
لنگرود ِ لختی وسط ِ
برلین نشسته ای
کمی در فرانکفورت فرو
رفته ای
که به استکهلم هُلم
داد و یک سال واندی
در پاریس خیس خورد و
تا فردا که در کار
است
امروز قرار است
لندن مواظب ِ جنون
ِ من باشد
دریا اگر بخواهد
به ساحل دوباره نزدیک
می شود
با آب ساحل اگر
بخواهد
دوباره نزدیکی می کند
