پناهنده

                      علی عبدالرضایی 

 

 

 برای شنیدن این شعربا صدای شاعر این جا کلیک کنید

 

 

 

 

پناهنده یعنی خنده و بعدش گریه وبعدش خنده و یک دنده روز را وسطِ شب

 بردن وبعدش به روز کردن ِ بعد وبعد و بعدش چی!؟

که از بس همه چی سیاه و سفید بوده سیاسی شده ام؟  برای چی؟   برای کی؟

همین کلماتی که می توانستند در همه حملاتی که به جملاتم می شد کَل کَلی کرده باشند؟

به من چه که سرپوش سرِ خواهرم می گذارند و با ریاکاری ِ پدر همکارند!

به من چه که ربطی به مرد ندارند و ربط ها با منی دارند که به حالم گریه می کنم در حال ِخنده ام!    من پناهنده ام!   ولی به چی؟     به کی؟

به کیرم که نمی شد شاعر شد

 و هر کجای شعری بلند حاضر شد

ناظر که می توانستی باشی

بر خواهشی که هرگز نمی خواستی  لاشی!

خاک بر سَرت خاک بر سر!

خاک برسر ِ همه ریختی که خاکت کنند؟

عنکبوتی شده ای تاری تنیده ای دور ِ خودت گیتار می زنی

از گاو ولت کرده اند درلاو و صدایت می زنند گوسفند و زینی چه محکم  تنت کرده اند

جنابِ اسب     حواست هست؟

          خرت کرده اند

 « تو هرگزنجنگیدی      فقط به خودت ریدی»

دیدی که دست تنها شد    ریدی!

دیدی که دوست دشمن شد      زاییدی!

 

این خانه تاریک نیست

جز تو که خیلی سوختی

لامپِ دیگری هم دارد که هر چه می کنی روشن

                                                            نمی شود!

تو که می خواستی به خودت برسی

خب رسیده ای!

با بعدی که خودت باشی فاصله ها داری       نمی رسی!

قلم که بر می داری

به قدر ِ کاهی خیال می کنی       کوه می شود!

نو کِ قله ایستاده فریاد می زنی کمک کنید!

گذشته ی ما را پخش و پلا کردند!

که چی!؟

خورشید هم مسیر ِخودش را عوض می کند ولگرد!

و می داند کی در کجا غروب می کند    برگرد!

 

در شعرهای تو فعل شادی در کارنیست

اگر قدم بزنی مرگ حتی نمی رسد

 

از وقتی که آمدی از بک راند

خواننده خیلی کُرکُری تهِ سطرهایت خواند      جاماند!

جای تو چندین هزار راننده تا ته راند     تهرانید!

 

  دارید همه این شعر را  می خوانید؟      هه!