وقت

                      علی عبدالرضایی 

 

 

 

 

 راس ِ هر ساعت

   در وقت های شب   هر شبه هفتم 

 خیلی تراز هفت دور رفتم

که شاعر ِ سالهای پس از بعدم

در راههای پیش از قبل سه نکند

 

در حال ِ سرفه ام گلوگیرم

و از دست می دهم   می میرم

به این دست ها اگر عمل نکنم    

با شاعران ِ پس از بعدم  چه کنم؟

 

گاهی که دست می دهم

به دوستی که روستای پیش ِ پا افتاده ای در شهری که زود مصرف شده از دست داد

از دست می دهم

به این شهرها اگر سفر نکنم

در اتاقی که شعر ِ من تنها شد        چه کنم؟

 

دوستان ِ من روستای پیش پا افتاده ای هستند

که در شهر مصرف شد

به تکه ای از صورتی که در آن دست برده باشند

دستبرد زده باشند    می مانند

که نیم رُخی در هوای حالی به حالی دارد

 

در گلوی اتاقم اگر گیرنکنم

با سرفه های گلوگیرم چه کنم؟

 

نیاز ِ مبرم به آشپزخانه ای جنبِ سرما خوردگی دارم

درعطسه های من دستورالعملی ست

 که برای در پیچ و خم ِ گلو پیچ خوردن خیلی عملی نیست

من عابر ِ سالهای پس ازبیمارم

دراطرافِ شاعرم وسط های تازه ای خالی ست که جای کسی جز خالی نیست

 

خیالی نیست

من فقط جاده ای را که درخودم  بلدم قدم می زنم     خلاف کنید!