از شعرهای حاشیه - حاشیه‌ی دوم

امیرحسین افراسیابی

 

 

*

 

نون ِ تافتون نمی خورم

تا شاطرعباس ِ صبوحی رو از بر باشم

سیب زمینی سرخ کرده ی بالاندا هم

به مذاقم سازگار نیست

 

محضرداران ِ کل

تمام ِ میدان های میانی را از پیش

به نام ِ بومیان ِ بلاد ِ بالا دست

رجیستریده اند و نام ِ من

در طوماری است

که اختلاف ِ میان ِ پایین و بالایش به ده ساعت میرسد

پس شراب می نوشم

و خرده سهامم را

بر حواشی ِ الواح

دست کاری می کنم

 

در گوشه و کناری  گاهی

چاقویی تیز می کنم 

با آلتی که خودم می سازم سازی می زنم

 به سه زبون

که یکیش یادم رفت و دوتاشو یادنگرفتم

آوازی می خونم

گاهی هم تورکی که بیل میرم 

عربی که انا العجم

فارقلیسی و فارهلندی

هممه با هم

گاتی پاتی میشه

 

لازم نکرده دلت بسوزه

 

این زبان ِ دل افسردگان نیست

هرچند من هنوز

در فکر ِ آن سارم که از درخت پرید

با این همه اون قد می خونم تا گوشای ِ کر سرسام کنن

تا مرحوم ِ ابوالفضل گورلرزه بگیره

yes sir!

چرا که این زبون ِ بی زبوناس

zwervers en illegalen

junkies and homeless people

آواره ها و تبعیدیا

 

تو همین خیابونا که به هیچ آدرسی نمی رسن

اگه یه روز به فرض ِ محال پیدات بشه

اول می گم: هُوی

بعد می پرسم: فاواکا

دست ِ آخر یه «هاو دوو» می گم و می زنم به چاک

 

پشت ِ ویترین ِ مغازه وامیستم

به بابایی که به من زُل زده

بلبل می زنم

یه توک ِ پا می رم کافی شاپ

یه بلونت می بلازم و

باز راه می افتم

می رم

می رم

می رم

 

اون بابایی که به من زُل زده

چه قده شکل ِ منه

 

سرم شلوغ کرده دلم هوا

شلوغی ِ خیابون

هوای ِ بیابون

وقتی واسه فوروم موروم ندارم

ساختار پاختار سرم نمیشه

اندرز های ِ نیاکان که هیچ

حرف های ِ همسایه ی سابقم را هم از یاد برده ام

با این همه گاهی شبح ِ همین ابوالفضل

با صاحبان ِ دیوان ِ رسالتش

و حدیث ِ ری و بوسهل و سپهسالارش

کابوس می تند میان ِ رؤیاهایم

و در شبان ِ بلند ِ بی خوابی

که نمی دانم قبای ِ کهنه ی بابا را

به کجای ِ تیره شان بیاویزانم

آن رند ِ یک لا قبا که آوارگی نمی دانست

تنها کسی است که می داند

و به پرسش های ِ آواره ام

پاسخ های ِ آواره می دهد

 

اما بیشتر ِ وقتا

یه جونکی بیخ ِ گوشم ناله می زنه:

Kunt u ietsje kwijt?

می گم:

What?

قدش بلندتر می شه

سیخ تو چشام نگا می کنه:

Heb je kleine geldje?

دست می ذارم روی ِ پول ِ خوردا

که ته ِ جیبم چار قاپ می زنن

می گم ساری پول ِ خرد یخ مسن

 

و باز اگه شانس بیارم

یه گوشه ی دنج پیدا می کنم

دستی به جام ِ باده و دستی به زلف ِ یار

یار

یار

آری

آری

 

یعنی بعععله همین طوراس دیگه

zo gaat het

یه حرف این جا

یه حرف اون جا

یکی از این

یکی به اون

حاشیه ی کاغذ بیش ازاین جا نداشت

پس نه این و نه اون

و یمنعون الماعون

 

رتردام، ژوئن 2005