شعری از فرهاد اکبرزاده 

 

 به: سنگی در ساحل فراموشی و مرگ  که هم آغوشم بود

 

 

...

و کلاغ ها  رفته   رفته     رفتند

تا باد                       

پرچمش را کارگر کند

واین فردای قصه بود

 

دلیل خودش را تراشید 

 

آینه خالی به لب گرفت و هر چه بود مثل همیشه

از تو

تنش میان تنش بود     وطنش

تیرک ها و نرده ها        مرزها 

عبور   تخیلی عجیب داشت

ازخواب یک افعی گریخت     به رنگ لباسش پیچید    و گرد      از میان طوفان شکفت

لحن حماسی قصه گو

کمی به خمیازه و دود سیگار  تنید

 تب تاب خورد لای زبانش

  و مرگ

چراغ ها را به خاموشی یک لحظه باز گفت

نشانه ها در باد دندان فشرده اند

 

زخم نه ماهه من

 گلوی آبستن واژه ها

  آه

با ترانه ای به رنگ دریا

بلیطی پژمرده  در مشت  

وخاموشی سالخورده در انگشتان

آسیاب بادی

   آسیاب بادی