اشعاری از پُل سلان

ترجمه حسین منصوری

 

 

با برف ...

 

با برف پذیرایم شو

با خاطری آسوده:

هر بار که شانه به شانه ی درخت ِ توت

تابستان را زیر ِ پا گذاشتم

جوانترین برگش

به فریاد آمد.