در متن عکس - ۸

پرهام شهرجردی

  سفید ِ کاغذم را با  دیگر ِ چشم می گرفتم، چشمی  که بر کاغذم می‌نوشت....ب

سنگ ِ نانوشته، نوشته را پس می‌زد. این جا پس ِ نوشته بود:  جایی که نوشت، می‌نمی‌نوشت

این سنگ، نه مرگ ِ مرگ، که مرگ ِ نوشته بود. نوشته‌ی مرگی نانوشتنی.

نانوشته بر سنگ، جا مانده در پس ِ سنگ.

عکس / متن : پرهام شهرجردی