کلاژ ۱٢

زیبا کرباسی

 

 

   

 

 

 

 

 

شمـــــــــع   گـُــــــــل      پـــــــــــــروانه             شمـــــــــع   گـُــــــــل      پـــــــــــــروانه

 

 

 

می‌پرد قاب

عکس فوّاره هوا می‌کند

صورتک‌ها دنبال توپ ماهوتی می‌دوند       اسب‌های مخروطی تُرک‌تاز و

ماه  مثل الماس ماقدونی    روی پیشانی‌ام «مرا به بوس» می‌خواند

در خواب‌هام که می‌غلطی  می‌پَرَد زنجره از زنجیر دور کمرم

سنجاقک از سنجاق سرم    خماری و سرم    سرم این آفتاب...

 

تا آسمان از سر سینه‌هامان   سر ندود      باران  دریا رسیده‌ایم     برسان

که جناق سینه‌ام هفت ماهه است     برسان

دست از شُش‌ها شسته‌ام  که شُش‌هایم را جویده‌اند

شُش   نفس روی زنجیر راه می‌رود

شُش   زنجیر به تکثیر فتوا می‌دهد

شُش   هوا هوایی‌ست که دور هوا بازو زنجیر نمی‌شود  برسان

زبان در دهان‌ام سرخ‌ترین بلبل سال است

لب صدا را نمی‌گیرد

انار لب‌گیر نمی‌شود   برسان

 

 

دست از این دست‌ها شسته‌ام که بی‌تاب روی تور می‌لغزند       برسان

تا آفتاب  در آفتاب تن بشوید  صورتی شود

 

در روزی که به دنیا آمدی  ترا بنام صدا می‌کنم   دنیا بشنود

قُل هوالله  یگانه

دُر دانه دانه‌ی بارانم

دانه‌ی باران ِ دُردانه

 

 

شمـــــــــع   گـُــــــــل      پـــــــــــــروانه             شمـــــــــع   گـُــــــــل      پـــــــــــــروانه