مارمولک - ٣

فرهنگ کسرایی  

 

 

 

مارمولکی لای موهای ملوسکم هست

که زبانش درازترین ِ زبانهاست.

زبان را خوب میفهمد.

میداند جمله ها و عبارتها چه وزنی دارند

 را میشناسد  "، "%"، " $ "،"@"، " ؟ "، " &" و " ف " ß "

 

مارمولک به بوی ملوسکم آغشته است.

خوب تشخیص میدهد

کی غمگینست،کی میخندد، کی عصبانی میشود

و کی از شوق و شادمانی اشک میریزد.

عادتهای ملوسکم را میشناسد.

بگرمی و سردی خونش خو گرفته است.

 

گاه مارمولک روی ملوسکم میخُسبد تا آرامش کـُند

یا بازیش که میگیرد، نرم بدورش می پیچد

وَ یا با تـَن نازی و لطافت به درونش میخزد، غلغلکش میدهد، میرقصاندش، میبوسدش، میلیسدش،مینوشدش.

 

گاه هم میشود

زمانیکه انگشتی بیحس یا زبانی بیحال و رنجور

وَ یا چیز لـَش و بیچاره ای خسته به روی ملوسکم میخندد،

مارمولک چنان دمش را سخت به دورش می پیچد

و یا پنجه به رویش میکشد،

که درد روده هایم را بهم گره میزند.

از بیتفاوتی مالش پوست بر پوست عسبی که میشود

از هِن و هِن کردن ِ آن سینه ی خلط دار دلپیچه که میگیرد

از بوی عرق ِ آن تن ِ وامانده سرش گیج که میرود،

میخزد لای موهای ملوسکم و آنقدر با حرص مو از ریشه بیرون میکشد تا عضله های مثانه ام طاقتشان سرآید.

 

گاه هم که ملوسکم از شوق و لذت در گیرودار ِ همآغوشی ئی داغ شکوفا میشود،

مارمولک که میبوسدش، ملوسکم بوی بهار میگیرد.

 

مارمولک دوست ندارد واژه ای به ملوسکم بچسبد

وَ یا از آن آویزان شود.

واژه ای که بخواهد به درون ِ ملوسکم بسُرد یا بدورش بپیچد یا زخمه اش بزند یا مزحکه اش بکند

وَ یا بخواهد نیشش بزند، جرواجرش میکند.

مارمولک اگر بخواهد خودش جان ِ واژه است در دهان ِ ملوسکم.

 

پس چه مارمولکیست

که اگر زبانش را دریابم

زیبا میشوم.

 

جند قطعه از مجموعه ی "مارمولک"

نه، اینها شعر نیستند. من هم شاعر نیستم.