من

 فرهنگ کسرائی

من چکه­چکه بر دریاچه­ای پاک و زلال میچکم.

دریاچه­ای با دو چشم ِ سیاه و شفاف.

موج که بر بروی ِ آب پخش میشود، لبهایم، قصه­ی مرا میگویند

اسم مرا میخوانند

وَ چشمهایم مرا میبینند

من ِ دیوانه را

منِ دیوانه را که عکس ِ خودش را در آب میبیند.

نه، من نرگس نیستم

مرا خدائی اینجا نکاشته است.

اما خودرو هم نیستم

تخم ِ من، خاطره­ی خاکهای دشت را به یاد دارد

گاه حتا به خودش میگوید:" کوه "

نه، من نی نیستم

نه ریشه­ام در آب است و نه باد در من زوزه میکشد.

من اینجا چکیده­ام تا دمی بیاسایم.

من اینجا کنار ِ آب

از نگاه­های سمج ِ تو در امانم.

تو به من خندیدی

تو بمن گفتی دیوانه

تو بمن گفتمی بخواب مجنون

تو دهانم را بستی

تو.

ولی من بازمیگردم

این را آن چشمهای سیاه و شفاف گفتند.

تو، نگران باش بیچاره.