نشتن و ایستادن و ...

 فرهنگ کسرائی

 

من سوار قطار که میشوم

گوشه­ی دنجی، کنار پنجره برای خودم پیدا میکنم تا بخوابم و میخوابم.

وَ همیشه جائی میان ِ راه

چشمهایم را که باز میکنم

خودم را کنار خطِ راه­آهن میبینم، ایستاده چشم به راهِ قطار.

وَ همیشه انگار دُرُست لحظه­ی برخوردِ نگاه­های ما با یکدیگر

قطار دمی می­ایستد تا نگاه­هایمان درهم بپیچند.

دمی، به اندازه­ی یک نـَفـَس

یا چشم برهم زدنی

یک آن، تا بعد قطار نگاه­مان را بگذارد و برود.

من فکر میکردم این نشانه­ی خستگی شبهای زمستانی و کولاک و برف است

وَ یا بازی ِ برگ­ریزان و باد و باران ِ پائیزی.

اما من خودم را هم زیر آفتابِ داغ ِ تابستان دیده­ام.

 

ولی باید بگویم من به دیدن ِ خودم کنار ِ خط ِراه­آهن عادت کرده­ام.

خنده­دار نیست!

میدانم از پشتِ پنجره­ی قطار خودم را که میبینم

اینجائیتر میشوم.

خنده­دار است؟

این احساس را من خوب میشناسم.

چطور بگویم، از فکرها و خیالها و رویاهای دور و درازم بیرن می­آوردم.

انگار از جائی در گذشته برمیگرداندم به اکنونم

وَ دوباره می­آوردم سرجائی که باید باشم

کنار ِ خط ِ راه­آهن

یا پشتِ پنجره­ی قطار؟

 

نه، فرقی نمیکند که قطار از کدام سو می­آید یا به کدام سو میرود

من کدام سو ایستاده­ام

وَ یا رو به چه سمتی نشسته­ام.

گاه فکر میکنم چقدر سخت است آنجا ایستادن

تمام ِ آن شبها و روزها

در تمام ِ آن ماه­ها و فصلها،

یا شاید نشستنم سخت است

کنار پنجره

میان خواب و بیداری

میان ِ بودنها و گذشتنها!

 

من قطار را دوست دارم

همیشه در قطار، هرکجا که میخواهد باشد،

بوی کویر می­آید

بوی شن و ماسه و خار و خاشاک

وَ یا بوی نم ِ آب روی آجر ِ خشتی،

بوی گازوئیل، بوی روغن روی جاده­های خاکی.

من در قطار از میان ِ جنگالهای سیاه هم که بگذرم

بوی کویر را حس میکنم

وَ بعد خودم را کنار خطِ راه­آهن میبینم.

همیشه کنار ِ خطِ راه­آهن، هر کجا که میخواهد باشد،

بوی چوب و آهن می­آید

بوی الوارهای روغن­مالی شده

بوی آهن قراضه، بوی سنگ و پاره­آجر

بوی نم ِ کهنه پاره­های آغشته به گازوئیل.

 

قطار روی ِ ریل ِ خود سـُر میخورد و میرود

وَ من، هرکجا که میخواهم باشم، باشم

حس میکنم این قطار با من میرود

وَ این مرا میترساند.