غزلواره­ی تپیدنِ ماه در نافِ تو

اسماعیل خویی

 

 

 

خدای من!

میان آب های سرخوشِ بلعنده،

                                   این همه گرداب:

و من،

            ولی،

                        تنها

همیشه نافِ تو را می خواهم؛

و دره های دوسویش، آبشارانی از گُل،

و زیر هریک رودی جاری،

                        از زلال های بهاری:

این ها کم نیست،

به هرکجای جهان؛

                        امّا

                           من فقط شکافِ زیر نافِ تو را می خواهم.

 

 

و ماه نیز، که گاه نیمی از پستانش

                                   از شکافِ گریبانِ ابر بیرون می زند،

تو را دوباره به آغوشم می آوَرَد:

درست وقتی احساسِ پوستت بر پوست

و سینه ات بر سینه ام

از هوشم می بَرَد؛

و، چون خدا، بر من می­تابی باز؛

و خاک ها را در من بر باد می دهی؛

و آتشم می­زنی؛

و آب ها را در من می­یابی باز.

 

هی!

ببین چه می گویم:

رها مکن که رهایت کنم.

بمان و باش.

مجال ده که خدایت کنم.

وگرنه، این بود و نمود که هست

درون آینه­ی بینشِ بهشتی­ی زیبایی­ی تو نیز

هزارها دوزخ زشت تر از این خواهد بود که هست.

 

۴ ژوییه ۲۰۰۵ – بیدرکجای لندن