و نمی گُنجم در شعر

اسماعیل خویی

 

 

 

نه!

   فرو بند این دفتر را:

بودنم، دیگر، از شکل رهاست

و نمی گنجم در شعر.

 

از خودم بیرون آمده ام.

                        خورشیدم منفجر است:

اوفتان در خویش

            به گودالِ سیاهی

                        کز تن ِ من می سازد گورم را:

تا فرو پوشد

            از چشمِ شما

                        نورم را.

 

مرگ، اگر هست، جز این نیست:

                                   چه غم؟

 

و

به دَرَک :

            عشق اگر از من تیری ساخت

و به سوی بی سویی‌هاش انداخت،

                                   به بازی گوشی؛

گُذراندَش، هم چون نور، از دلِ آب و دلِ برگ و دلِ ابریشمی‌ی تیراژه

و نشاندش ، هم چون ظلمت، در دلِ سنگ.

 

من منی دیگرم امروز،

                        منی

که توانستنِ او را

بود و بنیاد

            همانا

                 نا خواستن است؛

و که رفتارش بی رفتاری ست.،

و که آرامشِ بی موجِ سکون است فضایی که در آن دریایش جاری ست؛

و که تنهایی اش از احساسِ بی کَس بودن عاری ست.

نیک آموخته است

که جهان را

چشمْ بسته به تماشا بنشیند؛

و که زیبایی را، جز از دور و مگر در یاد،

نستاید؛

و که دلخوش باشد

به همین که

            گاهی،

                در خواب سحرگاهی،

                                    گستره یی از رویا می بیند؛

و چمان در سبزای سایهْ­روشنِ آن و

خیره در رقصِ پرافشانِ یکی پروانه،

پاره یی نیکی ی ناب و

                        زیبایی پاک

                                   فرادیدش می آید؛

و خدا، با سایشِ دستی گُلبرگین بر پشتش،

شانه های اورا هم

            به پر وبال

                     می آراید.

 

 

 ۳۰  اوت  ۲۰۰۵ ـ بیدرکجای لندن