ترانه

اسماعیل خویی

 

 

همیشه لکّی سرخ

سبزای پشتِ پنجره ام را می‌آراید:

یک گل:

یادآورِ صفای تو

         در بامداد،

هر بامداد،

وقتی

هنوز

         از خانه‌ام

گامی دو بیرون ننهاده،

         بر می‌گشتی،

دهان به شیشه‌ی شبنم نشانِ پنجره می چسباندی

و غنچه می‌کردی لب‌های خویش را

                 به بوسه‌ی بدرود.

 

۱۲مارچ ۲۰۰۵ ـ بیدرکجای لندن