شعری از رضا کردبچه

 

 

 

 

حال و هواي اين روزها

به درد زور زدن هم

زووووووور

زووووووور

درد لای جرز هم نمي خورد

 

اتفاقاً باد فتقي كه باد زير غبغبم انداخته بود به زور

                                                        به زور جلوی خودم را

                                                       از پشت می گرفتم

 

دنيا برای لاك پشتی از به دنيا پشت كرده

                                   سر در نمی آورد

                                   در می آورند پشت به خودم حرفهايی از پشتم

                                                           صد تا يه غاز ِغار غار

 

روفوزه كلاس اول شدم

اول خياراز بس كه از ته اش گاز زدم

تمام حس چشائی ام به چِش نمی آمد              سُماغ بميكم

 

تَه ام از تو تَه تَه می گيرد در تو از ته ام از زيرم را از بس كه زياد

 

                       " از يادت نمی كاهم"

                          يادم فراموشی ِ تو را                گُر گرفت

 

اين زبانه همينطور می كشد خودش را آتش به توك ِزبانم

تو كه زبانم را مو درآوردی

ريختی دور ِشانه هايت              انداختی بالا

 

اندامت اندازه ی اندازه ام بالاتر نمی رود به زور

 

ودست از پاچه ی شلوارم می شوم حلقه دور ِباسن ات

              دو        ر ِ        می        لِ لِ لِ لِ لِ  رزد      لاعربي

        تب از لرزش پاهايم بالا افتاده روی دستهايم دراز به دراز

                                       گرد می خورد گردی زمين گردِ من

                                      مي چرخد چرخ درچرخ روی يك دنده افتاده

                                      يا حبيبي

                                      يا…..

                                      يا…..

                           يا مَنْ تُو ما يا يا هيچكدام ِ ما

 

  شايد گردی زمين از گردی زن من باشد می گردد دورسرم ….. قُنجيشك

 

دهانم پر از خون جلوی چشمهايم دمار از روزگار روزم گر گرفته

 

شب ادراری شعرهای ام ارادی نيست

 

حالا اين سطرهای زردنبو را جلوي آفتاب دراز به دراز می شوم

زردی ِ تو زردت بدجوری بيرون زده

و بيرونم به اندازه ی تنگی آدمها/چيزهای درونت محاط شده است

 

فاصلـ ـ ـ ـ ـ ـه هایی كه بلافاصله فشار می آورند      به زور