جشن پنهان

محمد مختاری  

 

 

 

اگر نبود همین یک دو واژه دنیا می‌گندید

ببین چگونه دهان از شکل می‌افتد

 

               وقتی می‌خواهد حقیقتی را کتمان کند! ا                                           

 

 

کسی کنار من است

که یک دم از زیر چشم‌بند دیدمش پای آن دیوار بلند

و چون که اطمینان یافت که آخرین دمش را می‌شنوم

نامش را به زمزمه گفت و                                                            

دمای لبخندی نقش بست بر چهره‌اش که تا آن دم جز وحشتی کبود

نبود                                                                                

 

 

من از اصالت اشیاء تصویری ندارم

گذر به خواب‌های رنگی را نیز وقتی آغاز کردم

که از لبانت رنگی ساطع شد

و چشم دید در آئینه‌ی صدا

که شکل‌های جهان با من مهربان شده‌اند. ا

 

هوای مرگ که می‌پیچد

تولد شعر را باید پنهانی جشن گرفت

که حلقه‌های گل را تاب نمی‌آورد تنها بر گردن سکوت

‌