پنج تابلو از محمد مختاری

 

 

 

 

 

تابلوی اول

 

يك زن

يك مرد

بر ريسمان سرخ بلند از برابر هم مي آيند

نزديك ميشوند در تعادل روز و شب

بادِ عبورشان درهم ميپيچد

و لحظه اي تعادل خود را از دست ميدهند.

 

ديدارِ ناگزير

شوق درنگ تا گذر آسان شود.

سينه به سينه دست به دست

آئينه در برابر خود مي گردد

و راه در تعادلِ آغوش ميگشايد.

 

يك مرد

يك زن

يك   جاي پا  كه مي ماند در روح

و ريسمان

       خطي كه مي دود

                       دور زمين .

 

 

 

تابلوی دوم

 

 

ردي به روي ديوار اتاق

كز تكيه اي صبور به جا مانده است.

ردي به روي سنگ

در انزواي غار

كز تابِ گونه

            حلقه ي گيسو

                      نقش پذيرفته است .

 

كودك كه تكيه داده به قوس غشاء

از پشت چشم هاي بسته

ديوار و سنگ را به هم

                     نزديك ميكند.

 

و در مدار بهار ميگردد زهدان معلق .

 

 

 

 

تابلوی سوم

 

 

در مد روز

دنبال تل خرد صدف هايش ميگردد

                              كه باز

                                  در مد شب

                                        فروپاشيده و

                                               پراكنده ست .

لختي نگاه مي كند

بر نرمش تپنده ي آبي كه رو به گرماي نرم به تحليل ميرود

و دست هاي خردش مي پالد دوباره

در ماسه هاي هر روزه .

 

و موج جاي صدف ها را هموار ميكند.

 

 

 

 

تابلوی چهارم

 

 

چشمي به آفتاب

چشمي به قير داغ جاده

دنيا در انتظار بلوغش بايد بيتاب شده باشد.

اشياء به سايه گاه پلكش

                    پر ميكشند و ذوب ميشوند

و التهابش را تاب نمي آورد آسمان كه ميلرزد

                                           در گودي تپنده ي زير گلويش .

پيشي گرفته است

از سايه ي زمان و مهياست بازوان زيتوني اش

و پوستش بشارت ميدهد به آزادي زمين .

از پشت شيشه ي اتوبوس گاه سرك ميكشد

و دست تكان ميدهد براي آب ، باد، خاك، سبزه، پرنده،

                                                  آفتاب ، آرامش ، آدمي .

قد ميكشد بلند

               بلند

                  از سرِ زمين

                        مي گذرد

و جاده پي او همچنان

در سايه ي اتوبوس مي شتابد.

 

 

 

 

تابلوی پنجم

 

 

آن شب كه اولين بار بر اين نيمكت

خوابيد در كنار غبار هيچكس دنبالش نگشت .

 تا اينكه يك شب آمد و ويرانه اي دگر را ديد

كه روي نيمكتش

             افتاده است.

شايد هزار شب

شايد هزار سال است اكنون كه همچنان ميگردد

                                           دنبال نيمكت هاي دنيا.

و عشق را ميبيند هر شب

كه زودتر آمده ست

آويخته ست سفره ي سفرش را

                      از شاخه هاي بيد و

                                    انتظار ميكشد.