آخر  

  تيرداد راد

  

 

 

داغی شبيه همان صبح افسرده که زبان دراز کرد زيرِ دستم .

 من همان کودک ام بی پدر که مادر ندارد گاو

تنها گوساله خبر از قاصدک می خَرَد برای بهار .

تا آن گاوی که از دهن دره ی هزاران زانوی متصل بهم به دست و پا بيافتد  که نيافتد

آخَرِ آن همه هيچی که پس از پوچ شدن

پُشتِ آن انباریِِ کثافت که گور دسته جمعی ما بود . نوار های خالی از پر

گوشمان را پچ پچ شاپرک خورد

حالا هی شنا برو برای قورباغه   يا  ِکرال برو برای راهروی روبرويی که کلاغ پر . گنجشک در.  بالشتم زيرِ سر .   پشت هم تير تو پر

گور بابای هر چی

چيزی که جز صدای کولر نبود .

خش خش خوک همسايه مان بود که در طبقه سوم . آنقدر چاق که نه آنقدر خرفت . وسطِ زمستان 

بلند تر تر تر

 

راه گم نکرده بوديم . جاده ای نبود . که در دست انداز دستانم سرنوشت بسازد

هميشه اين چاله ی لعنتی که سوراخ  فاضلاب  بود گير می کرد .

هميشه کثافتی که فقط بو داشت دست روی سرم می کاشت . نمی خواستم باشم

اما هستم

همين نيستم فصل تازه ای از کتاب است . درست نقطه ی مرکز اين دستشويی که راست سر سنگ ايستاده ام و افقی معلوم نيست

 دارم به کجا می ريزم  .

بايد برگردم . دل دل کردن جايز نيست . خانه ی ما جز مادرم/ پدر را تنها فراموش نکرده ام   برخيزم

 

همسايه عزيز مادرم مريض است  خفه شو

بوی گوگرد به دماغ ام می خورد   چه کسی سيگار می کشد ؟

جز صدای فش فش سيفون صدايی بيدار نيست /

 

حالا شب است  کنار شومينه ی مادر بزرگ  چقدر بزرگ شده پدر بزرگ

چقدر عظمت ساختی برايش ننه اين قصه از اولش هم مال ِ مَنهِ

جز صدای فش فش سيفون    طبقه ی چهارم

                                                             پُمپ خراب شده

  آب نمی رسد

                      لطفا دستمال کاغذی

                           لازم  دارم  َن-------نه !     

 

 

                                                       27/ 1 /84