حریق باد

نصرت رحمانی

 

 

 

 

 

 

تاول 1

 

من از تعهد شمشیر وقلب بیزارم.

نه از وقاحت تیغ برهنه‌ی تهمت .

نه از شماتت نفرت.

که گاهواره‌ی من تلخ تلخ می نالید:

ـ بخواب فرزندم،

به پشت پلک تو دشنام قرن لالایی ست .

 

بهانه در رگ من شیهه می کشید :

ـ نخواب .

زمان بیداری ست.

هنوز بیدارم

 

 

 

تاول 2

 

نگاه کرد و گذشت

امید بی ثمران در ته نگاهش بود.

غلاف شمشیرش ـ

                         پر از دنائت بود.

و جیب های بزرگش به تاولی می ماند.

چه گفت ؟!:

ـ هیچ .

و هیچ اش مرا پریشان کرد.

 

چهار جیب بزرگ ،

چهار تاول چرکین ،

بدوز بر کفن ات ،

تو نیز هیچ بگو !

به من نگاه مکن.

 

حریق باد مرا سوخت

                   سوخت

                      آبم کرد.

نگاه کن بگذر.

 

 

 

تاول 3

 

 

به دخترم گفتم :

ـ طنین عاشقانه دگر مرده است در رگ در.

و تجربه تمامی معیار نیست ،

                                  نیست ،

                                         که نیست

ولی تسلایی است.

بر این مسکن بی رحم اعتیاد مکن .

که اعتیاد عبث اعتبار می بخشد.

ز اعتبار عبث انحراف می روید ،

و باز فاجعه تکرار می شود ،

                                            تکرار…!

 

به دخترم گفتم :
ـ دری که کوبه ندارد کسی نخواهد کوفت

در انتظار مباش .

دوباره دخترکم گفت :

ـ کیست ؟

           کیست ؟

                     گریست !

 

سکوت بود و سکون.

که گفت دخترکم.

ـ هزار دست کوبه ی پولادی بزرگ چرا ؛

به در نمی بندی ف

که نعره ی هر یک ،

بزرگتر ز تپش های خواهشم باشد؟

 

صدای در برخاست .

کسی به در می کوفت .

نه با دو دست ،

که با قلب ،

با غمش ،

          با ..،

              با …!

 

 

تاول 4

 

هار موسم گل نیست

بهار فصل جدایی و بارش خون است .

بهار بود که رویید لاله از دل سنگ.

بهار نیست موسم خرمن .

 

بهار بود که درد مرا درو کردند.

بهار نقطه ی آغاز هیچگاه نبود.

بهار نقطه ی فرجام بی سرانجامی است.

بهار بود که گهواره گور یاران شد.

من از تعهد گهواره ها و گورستان ،

غمین و خونینم.

اگر چه می دانم ؛

که نیست تجربه هرگز تمامت معیار.

به من نگاه مکن ،

ز لاشه ام بگذر.

چهار تاول چرکین ،

                        چهار جیب بزرگ ،

بدوز بر کفن ات ،

سکوت کن ، بگذر .

وگرنه این تو و این من ،

وگرنه این تو و این مرزهای ویرانی.

بهار بود که من ماندم و پریشانی .

به من نگاه مکن.

 

 

 

تاول 5

 

 

به مرگ کیست بگوید؛

که :

ـ زرد جامه ی ترس است ،

                            سرخ خلعت خون .

سپید رنگ فریب است ای کفن دزدان.

 

به مرگ کیست بگوید:

ـ چهار تاول چرکین ،

بدوز بر کفن ات .

و شاد باش و خوش بخرام ،

به گرد گورستان.

 

غریب نیست ،

اگر که میخک سرخی ز سنگ گوری رست،

که قلب خونینی است .

 نه ، اعتماد نکن .

که اعتماد عبث ……

 

 

 

تاول 6

 

سحر کجاست !

سحر کجاست ؟

به هوش باش .

بوی شن داغ باز می آید.

 

ـ سحر کجاست ؟

ستاره ی سحری در عقیم ابری سوخت.

مس است و خاکستر.

و نیست معجزه ای قعر این بلند کبود!

ـ که بود ؟

            ـ هیچ کس ، اینجا گذر گه کوری است

ـ چه گفت ؟

ـ هیچ کسی هیچگاه هیچ نگفت ؛

و هیچ ها ره زد.

 

ـ کسی نمی آید؟

در انتظار نبودی و گرنه می آمد.

ـ در انتظار نماندی وگرنه می تابید،

ستاره‌ی سحری.

 

 

تاول 7

 

ترا نمی بخشند.

مرا نبخشیدند.

ترانمی بخشم.

ترا که تشویشی .

ترا که تردیدی .

ترا که پچ پچ زیر لبی و رخنه ی ذهن.

 

ترا نمی بخشند.

به تهمت دیدن.

به جرم زمزمه کردن ،

                           و عشق ورزیدن.

به اتهام شنودن،

                          و بازگو کردن.

مرا نبخشیدند.

ترا نمی بخشند.

که بی گناهی ، و بخشش سزای پاکان نیست.

بر آستان دنائت بسای پیشانی ،

به من نگاه مکن ،

وگرنه این تو و آغاز بی سرانجامی.

 

حریق باد مرا سوخت ،

                             سوخت ،

                                         آبم کرد.

حریق هیچی و پوچی!

حریق بی هدفی تشنه ی سرابم کرد.

هنوز می سوزم ،

هنوز …

 

چهار تاول چرکین ،

                    بدوز بر قلب ات .

چهار جیب بزرگ ،

                   بدوز بر کفن ات .

ز لاشه ام بگذر ،

که من ،

ز دودمان منقرض اشک و خون و یخ هستم ،

چو سنگواره ی ماموت .

 

اگر چه می دانم ،

که نیست تجربه هرگز تمامی معیار.

اگر چه می دانی ،

که از تعهد شمشیر و قلب بیزارم .

اگر چه می دانند ،

هنوز بیدارم ،

هنوز …