جاده‌ی جهنم

نصرت رحمانی

 

 

 

 

 

 

رفتم..

رفتم..، رفتم..،

رفتم و با بادهای سوخته رفتم

در رگ آن راه پرت تب زده رفتم

سینه ز اندوه های گمشده تفتم

                       رفتم..، رفتم..!

 

ناخن ره را به چشم خسته کشاندم

روی شن داغ جای پای نشاندم

اشک نیامد ز دیده درد فشاندم!

                        رفتم..،

 

رفتم و بردم زنی که زندگی اش را

باخت سر نرد شعرهای سیاهم

رفتم و بردم زنی که دوزخ چشم اش

سوخت مرا، سوخت ، سوخت ، کردتباهم !

 

پیکر لخت اش ، به روی شانه ی زخمم

موی اش چون دود تیره در نفس باد

دست اش چون مار مرده سرد لزج نوچ

نرم عرق می مکید از شط پشتم.

لرزه ی مرگی به زانوان من افتاد!

 

چک چک سرب از لب جهنم خورشید

بر تن من می گذاشت لک سیاهی

چشم ره ، از فلفل غبار شده کور

گویی می گفت :

- ای رونده تباهی !

یأس ولی خفته بود در دل امید

 

آنجا … آنجا در آن کویر پر از چاک

کنده زدم بر زمین گرم توان سوز

آن زن را روی خاک گرم فکندم

خنجر تیز از دل نیام کشیدم

سینه ی او را به ضربه ای بدریدم.

 

خیس ز خون پنجه را به خاک کشاندم

گور عمیقی به دشت تف زده کندم

آن زن را ژرف گور تشنه فکندم

اشک نیامد ز دیده درد فشاندم !

 

رفتم در راه باز رفتم ، رفتم

رفتم و شب ها و روزها پی هم رفت

سایه ی خود بر قفاکشا ندم و رفتم

رفتم و هر کس به من رسید در آن راه

گفت: چه کردی ؟ … نگاه کردم و رفتم

گفت که : رفتی ؟ … خموش ماندم و رفتم

                                              رفتم…،

                                                                                         رفتم ..

                                                           رفت