www.poetrymag.info
خاور ميانه
سياوش سبزی
ابوالفضل بزنه تو كمر
ئي شمشيرا ببرن !
من كه سردم است
و شيشه را تا پايين
بالا آورده ام .
( بودن در سرزميني كه نبود و دلم خواست )
شهر شلوغ است
اساسنامه اجازه نمي
دهد
و گرنه حال من كه خوب
است بخندم
به ابرها كه دورند و
نمناك نمي دانم
به سينه اش ، سرش ،
سوختنش
به هر كجاي دلم خواست
به من كه از دور بدم
مي آيد
(يك قهوه استكان به من از داستان ديگري بده )
مي گويند : بگو مي
گويم : نه دوباره گفتن دوباره
نه ! مي گويم :
بالاتر از ده بالايي
طوري هستي كه قندهار
در دلم آب مي شود
براي همين است كه
آفريقا شاخ در آورده است
اواسط خاورميانه بود
سنگيني سنگ بود كه
افتاد
وما به اين صندلي ها
طوري نگاه نمي كنيم
كه مي كنيم
ميدان به دورت گردد !
كتاب هاي بسته بازند
بازي دارد جدي مي شود
واين كارون است
كه از اهواز خارج مي
شود .
|
