شعری از فرشته ساری

 

 

 

 

آن روزها

 

    شعر             

 

                  اتاق من بود   

 

هرگاه ایمن نبودم

 

جاذبه اش                       

 

می کشاندم به درون                                   

 

این روزها

 

هیچ اتاقی در جهان               

 

پناهی ندارد                                        

و از هر پنجره ای

 

صورتک ِ دلقکی                        

 

پوزخند می زند                                             

 

از درون و بیرون هر اتاق                                                               

                                                               

 

 
 
 
 
 
 

صفحه اصلي | آرشيو | مجله | نشر الكترونيكي | خوانش‌ِنويسش | بالكن | دست آوران  | تماس با ما
كليه حقوق اين سايت متعلق به مجله‌ی شعر است.