شعری از فرشته ساری

 

 

 

 

خانه‌ای بی خاطره

لایه‌های هیچ

بر سپید بی‌زنگار دیوارها

رگه‌های بی تپش

بر سبز سرد کاشی‌ها

جیرجیر و خش‌خش نامانوس

ازرفت و برگشت لولای اشکاف و گنجه

و نجوای ستیزه‌جوی چوب و فلز

پنجره‌ها

مترسک‌های بی‌رویا

با تن‌پوش‌های عاریه

از چشم‌انداز یک‌دست غریبه

خانه‌ای برهنه از یاد

هر کنج و کنار آن

چشم به راه برهم چیدن خاطره‌هاست

و ساکن تازه

جامانده از خود

 

    در آستانه