www.poetrymag.info

یک

حسین شرنگ

 

 

از زُل ِ زلال ِ آب              به زندگی هایش

آموختم که هستی ام باید          آیینه‌ی جهان باشد

چنان که ماهیان         لب بر لب ِ آهو می نهند

چنان ِ مار ِ آبی    واله‌ی خرطوم ِ فیل می شود

چنان که ببر ِ بی نیاز   با گاومیش ِ آبستن      آب می نوشد

همچنان می دانستم که باید سرودم مادر لحظه های جاری باشد

                                      زُل ِ زلال ِ آب

                                      به نگاه ِ وحش