از زبُورِ مارانمار

حسین شرنگ

 

 

 

رعشه‌ی خاری در مخ

حمله‌ی ماری در خواب

می‌گَزَدَم نگاه ِ سیاهی از آینه‌ی پنهان

رخنه می‌کند  به رگم   در خونم  می‌خَزَد    خیره به قلبم

قارقار می‌کند افساییده قلمم از صفحه‌ی ساکت

کف ِ دستم را می‌بویم

می‌خارد حرفی کف ِ دستم

حرفی بالای هژده   پایین ِ هشتاد و یک

می‌ترسم بنویسم      و بیاید مارانمار     بزند نیشم

می‌ترسم بنویسم و بسوزم در آینه‌ی پنهان

خاکسترم از خواننده بپرهیزد

                              خواننده بپرهیزد