شعری از حمید شریف‌نیا

 

 

 

 

حتی

 

نخاع من  در سگ         که راست می شود

 

پاچه این گربه را

 

 در تهران پارس می کنم

 

 و پاس میدهم ازکهکشان به آن شیرهای اسهالی

 

که دنبلان قاب گرفته ای را بر یقه آویزان کرده اند 

 

و سگ دو می زنند در پله های مجازی

 

تا شعر های آستین بلند را اتو کنند

 

بر طیاره های کاغذی