ثریایی ها

  علی صیامی

 

 

 

1

 

به چشم های تو برمی گردم,

گلی می کارم

که سرخی اش

صبح شبنم را

ظهر کند,

و سبزی اش

 رگ های اناری شود که در ساوه,

 نه,

 در پاوه,

 از پستانت

سیرابم کند.

 

می دانی,

دانه ای از آن

بر دستانم دارم؟

 

 

2

عریانی لبانت

شال- حجابی پیچ پیچ

بر مناره ای شد

که از آواز تو

بلند و بلندتر,

سرخ و ارغوانی تر می شود.

 

وحالا

زبانم در چرخشش

 

 

 

 

خیس خیس

از "به امید دیدارگفتنی"

نوکش تیز می شود.

 

به خانه‌ی تو

یا

به خانه‌ی من؟

 

هامبورگ. سپتامبر 2005