خانه که می تکانم

                              بهروز ظفری

 

 

 

 

 

خانه که می تکانم

پیراهنم را

چند شکوفه ی گیلاس وشب پیش

چند صبح پیش این میز

ا ستکان آبی

با چند لب

 

باور نمی کنی

از آن خاطره سالها می گذرد

پایه های صندلی ریسه می روند

 

شکوفه های گیلاس

و پیر زنی که هر روز صبح

با کبوترها به کوچه می آید

 

لبخندم رابا دانه ها

و هر روز صبح استکان آبی 

خانه ای گرد میز گره زده ام

 

 

                                                        چهاردهم لندن می دوهزاروسه