www.poetrymag.info

شعری از هرمز علی ‌پور

 

اين يك عادت است اين‌جا

اين               كه فروردين كشته مي‌رود        به آلبوم‌ها

اين               كه درخت افسرده                   مي‌زند به رود

                   من اما از بين گياهان نيامدم

                 كه بگويم               از آسمان شروع كنيد

و بعدش ديگر از من نيست كه بنويسم

اوراق خطي حيف شد              و آدم سفالي‌ها

          اين را ولي كنار نمي‌گذارم كه روزهاي ناتمام

         طوري احاطه مي‌كند ما را

        كه سر دردها به يك شكل است

        اين‌كه پرندگاني از جايي برسند

        به زمين برسند

       از ما سراغ بگيرند.       غيب‌اند بعد

      بيايند بنشينند ببينند بخوانند بگريند      بميرند

 

بر رؤياهاي ما آتش به گردش است.