www.poetrymag.info

ده شعر از آریا آریاپور   از ابتدای مهر بانيت تا جادوی آبی عشق  خاکساری عاشقانه ام  پرواز حنجره است و قتی که نامت  هوارا معطر می کند ٬ لب اگر بگشايی  بندری از گل و پر وانه ام ٬ با خواب های خرم می روی و من با با دبانی از جنون در جزيره ی مرجانی مرگ  پهلو می گيرم اکنون که خوشه ی پروين   با مرغ های دريايی  از آن دقيقه ی زخمی و ايستگاه پريشان                                               می شود .     نگاه باران   نگاه باران حجمی ندارد وقتی دلتنگی ام ستاره ايست که در نازکای ابريشمين سپيده                                 شکل سفر دارد . بر گيسوان قديمی جاده                        تبسمی ست                                   که هنگامه می کند  و آواز دلپذيرت هميشه زخمی دارد  که فرا گرفتن نامت شهيد می خواهد .       تا پرچم اقا قيا   رفتارم کنار بغض بود  که نفس از گريه گرفتم و تنهايی ام با جستجو رابطه داشت که آواز خون  از دماغه ی آسمان گذشت ٬ خواب موميايی ات  جهان واژگونه دارد که کمانه ی فرياد با کاکل سپيده به گفتگوست .  ٬ يک خواب ؛ خوابی از استراحت  مر جان ¤                               بر دهانه ی عشق آرامش اين ستاره را                               آگاه می کند و کتف افراشته  تا پرچم اقا قيا خون تسليم می پزد . ¤ مرجان : نام معشو قه داش آکل در کتاب صادق هدايت است       از دانائی ستاره می آئی     از دانا ئی ستاره می آئی  و خورشيدی ؛ در آستينت همهمه دارد که از لب ريخته های خدا می نوشد  ٬ بر گونه هايت نشان نبوتی ست که کسالتم را  بر پيراهن حوصله سنجاق می کند ٬ از تبار رفاقتم  و در صدای تو سزاوار ترين مهر بانی ام ٬  از پر يشانی گيسوانت شعاعی طلب می کنم تا در آن نفس بکشم ٬ شبانه ات با صدايم الفتی دارد                      که آيينه می داند  ودنبا له هايت زنگو له ايست که صدا می کند تا با هيچ شبی همنشين نشوم در کنار زمان می ايستم  و در آن دقيقه ی آبی دعا می کنم تا آسمان مر ابيا مرزی .     چه هنگامه می کند دلتنگی ام     نفس از دويد نهای پلنگ می گيری آراسته تر از شانه های بی تکلم من باری فرودی سزاوار دارد  اندوهی که شبانه می آيد از سمت خاموشی ٬ اکنون  رخساری از گياه و گريه داری  با فانوسی ؛ بر کاکل دل  با مذهبی             که تن می سپارد به زلف نسيم ٬ از رو زگاران خسته می آيم و پهلوی شبا نه ات  ستاره می بينم بلند تر از زخم گران سينه .  ٬  کنيزکی بر جلو خان آب  آسمانی به خدمت شب غلا می در التزام رکاب چه هنگامه می کند دلتنگی ام !     پيش از آن که بپو سم     در تنهائی سپيدم کسی ست  که می آويزمش به ماه با حجمی از غصه و  دستی از جانب آب تا قطره قطره ببا رد از چشم آسمان به خواب گياهی ستاره ای که غمگين است ٬ پيش از آن که بپوسم  از اين رو دخانه می گذرم  با صدايی که بوی « بنفشه » دارد می خوانم آن پرنده را که می دود در زخم  تا مرگ را شرمگين کند .     بانو  حرير ميان دو بازو معنای آتش و آب دنيايی از تبلور و نور  گوارا ترين نسيم هميشه ترين آينه در برابر خواهش عاشقانه ی                                           گريه باش . و قتی تسبسم نازک گل در رکوع نيلی من با مهر بانترين آواز گلو سماع می کند     دو ماه دو شانه ات مذهب از انزوای من گر فته اند  ٬ حرفی بزن  مثل عبور درخت در پندار سپيد ماه  حا لا که راز عا شقانه ای  در پله بيست و سوم شب ٬ بر پاره ی آخر عمر می پيچم و طره باز می کنم ميان آب  اما با يست ! تو قفت آواز تنهايی ست ٬ ای پاره پاره حنجره ! در خواب و خواهش و خا طره يلدا چگونه است ؟       در اين خواب های خاکستر ی گلی عظيم از چشمان اعظم تو                            مجنون است و در کرانه ی نگاهم  دريای نيلو فری ست  که آخرين فر ياد رسش تويی ٬ يلدا  از گدار نسترن  تا لا ژورد ديوانه ی من به ديدار تو ايستاده اند  در ختانی که               پاسدار چشمه ی نور و آب زمزمند  و اسبانی که  به مهميز خونی صد سوار هم نمی جنبد     پر وانه ؛ بی تبسمت نمی پرد و ستاره ی دنباله دار سو سو نمی زند                              در قبله ی دامنم ٬ با خواب های آواره در غيبت يلدا قسم خورده ام  که پلک از سرای گريه نگيرم ٬ در وقت های دربدر  آفاق منظر دل             تا جنون می رسد ٬ با نو  با بال کدام پرنده مانوس تری   که شکل پرواز می شوی