تنها آدم‌های آهنی در باران زنگ می‌زنند

علی عبدالرضایی

۱٣٧٢

 

 

کاغذ دیواری

                                    

                                                                                       

دیواری کاغذ پوش

تفنگی سر به هوا     در گوشه ای تنها    سر روی دیوار گذاشت

ببری که در کاغذ کمین کرده ست

        دیگر از تفنگ نمی ترسد

آهوی ناگهانی که در آغوش ببر رفت

یار ِتنهایی ِاوست

با اینهمه     تنهاییم     که بر تخت خواب رفته حالا که نیستم

با وقتی که هستم   تنهاست!

و بارها     با آهوی ناگهان وچشمهای ببر    از خواب پریده ست

حالا    آهویی که نمی ترسید

ببری که تنهایی ست

شاعری ست      پیروبی تفنگ      که می ترسد!