تنها آدم‌های آهنی در باران زنگ می‌زنند

علی عبدالرضایی

۱٣٧٢

 

 

لالایی

 

آن روزها که می گذشتم

آرام تر می نمود

حالا    تندتر می رود

 

رودخانه را می گویم

 

می دویدم     نمی رسیدم

حالا که ایستاده ام     آنجایم!

 

خانه را می گویم

 

خوا بیده ام

توی تنهایی ِ خانه

        و خواب می بینم

که رودخانه      هنوز هم می خواند

        تا برای همیشه خواب دیده باشم !