تنها آدم‌های آهنی در باران زنگ می‌زنند

علی عبدالرضایی

۱٣٧٢

 

 

افتادن از چشمهایت پاییز بود

  

 

فصل ها آوارگان ِخورشیدند

تو آواره ی کیستی      حالای سرگردان!؟

 

تو را اواخر ِاسفند دیدم

و دنیایم به زیبایی رسید

 

بهار ادامه‌ی مهربانی ِتو بود

 

تابستان پیاده می رفت و بر ماسه ردّی نمی ماند

و زیبایی به زیبایی نمی رسید

 

افتادن از چشمهایت پاییز بود

 

و زمستان....

تو آواره‌ی کیستی؟