فیالبداهه
علی
عبدالرضایی
١۳٧۹
قول
آمده بودم خودم را بزرگ...
اگر نشد در تمام آدمها
خانه پیدا کنم
نشد جهان را دوباره
تعمیر... نشد!
زمین کودتا کرده بود و
زمان کورتاژ
و چند تا سگ در دره های
درونم سورتمه در برف می کشید
مجبور بودم از خودم بیشتر
بشوم
دور ِسرم زمین در سرم چرخ می
زد
و روی صفحه قمر کار می کرد در
گوشه ی اصفهان
چقدر دلم چِر می زد
زیر این آسمان برای سگی
اعتراف کنم
که این جا من با سگم
زندگی سگی دارم
می خواستم زمین را در
همین صفحه نگهدارم
روز را از تن ِ دنیا درآرم
و آن جا تهِ این سطر پرتش
کنم این جا!
اینجا که ایستاده ام
از من به اندازه ی خودم
فاصله دارم
و هر چه سر می کشم سر ِسطرها
هیچکس نیست
این سو نگاه می کنم سورتمه
ام در برف
آن سو ماشین ها در خیابان
و بو یینگ تهران به هر کجا
در
آسمان به جایی می روند
که من
آنجا نیستم نبوده ام!
می رسم که خودم را
انجام بدهم تنها
دنیا آنقدر بزرگ است که من
کوچک نمی شوم
و سطری را هر طور که بخواهم
به آن اضافه می کنم!
