فی‎البداهه

علی عبدالرضایی

١۳٧۹

 

 

 

تنهایی

 

 

یک نفر تنها نیست

دو نفر    تنها نه!

تن هایم!

و منهای مادرم زن را به تن کرده ام به تنهایی

جایی که این کلمه تنم را از خودم کَنده ست

و بر تنه ی زنی آویخت که منهای او

 دو اندازه ی تمام ِ هر تنهام

ذکر ِ یام!

زکرّیای ناراضی ام!

و یک تنه از زن های ناتنی بیرون پریده ام

که در سطر ِ آخر ِ این شعر بنویسم

یک نفر    تنها نیست 

 

پانوشت: من یک نفرم!