ابر

 

 

 

 

شب که پدید آمد

شکلِ وقت       وقتی که در می‌رفت       دیدنی بود

تا صورت از سرِ صبح برداشت

روز مکثی کرد

فردا نمی‌دانست که باید بیاید

و شب که قطعه‌یی از روشن خورد

برتکه‌ای از سیب ریخت که در جهان سوم شد

صدای سرد از کوه‌ها سرازیر و سبز از دره سر بالا رفت

و آدم که بینِ دو راهه گیر کرده بود عابر شد                                 

در همان راهی که بعدها به چند منجر شد

خورشید را از بالای سرِ تک تکِ روزها برداشت و احتکار کرد

تا آب که سرتاسری می شد

کشتی را به نوح بسپارد

شمشیر را لوازمِ زندگی کند

لازم شود گوگرد بیابد

باروت را به آدم علاوه کند

و با اینهمه توفیری نکند

باز بیاید روز

شب      چون گاوِ تاریکی از طویله بیرون بزند

روز پشتِ گوساله‌ای قهوه‌ای گم شود

و ابرکه مادرِ پسر از دست داده‌ای ست

در آسمان چرخ بزند

هی چرخ بزند

و خلوتی پیدا نکند

که برایش سیر گریه کند