www.poetrymag.info

 شعری از احسان هاشمی

 

 

سر از پا نمی شناختن       از تو

اين که تو را همينطور می برد از من

تمام اين شعر را شبی باختن

                                  از تو

 

ديوانگی اين شعر را کسی     خواندن نمی داند

اصلا اين خواندن هر چه می خوانمش

                                            نمی داند

هر چه کلمه می بافد که تو را بشنود

اين که تو را همين طور         بخواند از من

سر دربياورد از پا درآمده است

 

ديوانگی کاری نبوده

                          که نکرده باشی

اين همه راه آمده ای در من

که بالا بياورم از تو

کلاه برداری از سر

سلام برداری از صدای تلفن

گوشی که بشنوی از من

                           برداشته ای از زنگ

 

تا تو را بلند شوم     شدنی شد

با تو را عاشق نمی شوم    گريه کرد

از تو را دوست دارم

                        عاشق نشد

 

سر زده بود چشمهاش در شب

شبی که سرزده آمده بود

                             در زد

تا روبروی من آمد

از رو نمی رفتن کرده بود

سر از درآوردن کاری نبود

                                    که نکرده باشد

 

شبی که سرزده آمده ام

                              بازم کنی

با سلام کردن از من

کنار خودش خوابيدن

                        از تو می خواست

که خوابيدن نمی دانست

وقت خواندن          بلد بودن نمی خواست

دلش شماره بگيرم کرده بود

 

تو را همين روبرو می برد از من

که در آينه ديده ام

در دستهای تو ور می رفتن از دلم می خواهد

                                                   نبود

 

با گريه می کنم آشتی نکرد

با در زدنم     باز نشدن بود

نمی شد

شدن          از خانه رفته بود

 

در من ريختن تو زياد می شد

                           شکست

سلامِ از سر گذشته را         برنگشت

 

با گريه می کنم خوابيد

و از دست من بود     اگر

                          کشيدن می خواست.