www.poetrymag.info

 

   شش شعر از زیبا کرباسی   

 

 

برای شنیدن شعرها با صدای شاعر این جا کلیک کنید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

« نا خن نگاری یک»

اگر این زن همین پنجره است
پس آنکه باز و بسته می کندَش کیست؟
یا آنکه ازاوبیرون زل می زند چه می کند؟
یا این یکی که پرده تازه می کندَش چه می گوید؟
تا همین زن که بی پرده خود را از آن ناگهان پرت می کند!ی

                                      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

« ذن ١»
 

دان دان دان دان
دانه ی باران
ران            

         ران            
                           ران            
ران های خوش تراش زنی ستون این بنای بلند مرمری اند
گوش ها را بریده دوخته بر لبه هاش
تا هر بار لبخندی شلیک می کنی از آن دست
برایت چاردستی کف بزند

زیر این معبد خم شو!س
گوش ها را بگیر بریز در چشم هات
مثل تماشا         در حیرتی چارتاق       سیخ بنشین!ی
کمی چانه خیس کن میان دو لب
سینه بترکان کبکی      در سبک
با هو های بلند دمادم
مثل پلی به پشت تاب بیاور       طناب تابی شو!ی
خودت را ببند از دو سو          میان ستون ها
مثل بَلم در آب     بِلم  در خویش      خیس بخواب!   هیسِ!ی
با چک چکِ عزیزباران ران ران ران
در نای نای ناودان
دان                  
دان                  
               دان                  
دان!ی                 

 

 

« لالایی»

با لای لای ضلع کژ سوم نا نای نا نای   

 

گاه شیطانم بزرگ تر از خدای من است
خدایم را بلعیده شیطانم!ی
زیبا کرباسی

 

لای لای لای لای    لای لای لای

لای لای لای لای    لای لای لای


مادران خوب با حرف های خوب مارا خواب می کنند
و چه خواب های خوبی برایمان می خرامند و چه خوب تعبیر خواب می کنند


لا به لا  لا به لا  لا به لا ییم
لا به لا  لا به لا  لا به لا ییم
لای این لا به لا لا به لا ها
می کند گیر خیلی چیزا

ضبط وایمیل    فکس وتلفن    حربه و حزب      بند تُنبون

قاچ چ خورده برفرق میم     چم! ی
آخ خ خورده بر ناف میم     خم!ی
لا به لا گشته در این خم و چم    لام تا کام    نقطه تا واو

لا به لا لا به لا بغض و بارون
گاهی این دُمب خر    گاهی هم اون


مادران خوب حرف های خوبِ مادران خوب شان را تکرار می کنند


لای این لا به لا لا به لا ها
می کند گیر  چیز واگیر
لای رگ ها    گاهی یک شهر
با همین هیکل و جست وخیزش
با همه آدمای تمیزش    با همین شکل ضد و نقیضش
با علامات پر پیچ و ریزش
از تمام چراغا و بُرجاش   تا حصیرا وچتر و دکل هاش
با هتل های پنهان ساحل
با الف ب   با ر ِ و نون
با کِ وچُکّه وسین و شین ش
لاش لالاش لاش     با درختای قدّ هیولاش
آش  با  جاش


مادران خوب کودکان خوب را با همین لای لای خوب رام می کنند
کودکان جوان ِ کودکان پیر را با همین خالی لای لای خام می کنند

لا به لا  لا به لا  لای دندان  لای ناخن  لای انگشت
لای ران  لای پا    لای پستان
لای نای نای نانای   لای نای نای
نای نانای نای


خواب های خوبِ مادران خوب را درختان خوب اقرار می کنند

نای نانای نای نانای نا ی نانای نای...ی

 

 

 

 

 

 

 

کلاژ ٧

   

دانه ی بارانی که دردانه شد    چه می داند؟

دیگر فقط به گریه باز می شود این زبان که در آن در تو غلطیدم

تنها به گریه   آنّا دون؟

مثل زمین زیر پایم باز شد زبان مادری ام

پایم کشید از ریشه باتلاق شد آذری ام

وقتی که جیغ ملایم از آذری می ریخت  درد بر سر و شانه وحالت های تنم

در تو غلطیدم

زبان در دهانم آتش نمی چرخد دیگر

و چیزی از شعله کم دارد

تن  زبان  زبانه     تن زبان  زبانه نمی کشد

 

زن معنایی تازه دارد وعشق دیگر تنها واژه های خرفت را به هم کوک نمی زند

صدای تازه ی لبریز در دل ِمتن نیست تبریز

 

بوی پارانویا می دهد این دست خط کژ

این چند سطر را نادیده بگیر!

 

چه خوش خیال بود تا شعر هست کون ِلقّ جهان

چه خوش خیال بود باغ لیمو شکفته ام از اینالی ِ سینه ات

چه خوش خیال بود چارشانه ی تو سهندِ من شد

نیم شانه هم نشدی برای تمرگیدَنم پسر!

 

با سر در آفتاب شیرجه زدن آب شدن داشت      ندانستیم!

در این جنگ جنگِ تن به تن مرگیدیم     آتش بس!

دیگر آذری نمی پرم      اقرار می کنم     آنّادون!

 

  

                              سر آخر

            تا کمر در باد ریخته ام

  

با پلک ها و لبهای برگشته و دو بادام تلخ بر متن چهره که تا استخوان حک می شود مثل مُهر! پوستم را بشکافی اگر     به حرفم می رسی

مُهری خورده این نوشته مثل نقره داغ

راست یا دروغ نمی دانم تنها تو را می دانم  واینکه همیشه وقت بازگشت

دستهایم یخ می زند    قیقاج می روم!

مثل همین حالا که خودکار در دستم نمی چرخد و واژه مثل نخی به پای سطر می پیچد و واژگون می شود تخم چشمهات بردامنم

و همین طور زُل می زند در من تلخ تلخ!

 

بازگشتی در کار نیست تا کمر در باد ریخته ام و هیچ چیز به هیچ جا در من نمی رسد 

جهان پل معلّقی ست که کسی را به کسی نمی رساند دیگر

همه از چارچوب چند خانه  چند ستون بی سر وبی ته     در هوا وول می خورند

 

هوانوردی که ناگهان پرتاب        عاشق فضا و بی نفسی شده ام

و ناگهان چنانم که نفس از من نفس می گیرد

آفتاب و کوههای یخ       و سینه سرخی که از شاخه ی نارونی پرید

نارونی که زیرش هر دو یک بار آمدیم

 

 هر چه در هر جا می لولد

هر چه از هر جا می پرد

هر که از هر جا     مرده و زنده اش       همه در من نفس می کشند

  

از دور و بَرم کجا می روی؟

کجا کجا رفته ام    یعنی چه!؟

  

و پاهایم را که بسته بودیدو...

با پاهای بسته رقصیده بودم

تمام راه را با همان پای بسته رقصان آمدم

از سر ِگورهای بی نام و نشان     که نام مردگانش را یک به یک از بَرم

 

چگونه درمن می پیچی         طناب زنجیر راه؟   کی در صدا می پیچد؟

 

بخوان!         گفتم بخوان!

بخوان نامم را و نقطه را بگذار.

 

 

 

نُچ

به آیت العظمی ها

 

 

 

هه ! ی

 

بهشت ؟! ی

 

کی ؟ ی

 

کو؟ ی

 

کجا؟ ی

 

ول کن بابا ! ی

 

این جاست

 

همین جا

 

در میان من

 

بی یاه ! ی

 

بهار 2001