www.poetrymag.info
سه
غزل از حسین منزوی
می کَنم الفبا را، روی
لوحه ی سنگی
واو مثل ویرانی، دال
مثل دلتنگی
بعد از این اگر باشم در
نبود خواهم بود
مثل تاب بیتابی مثل رنگ
بیرنگی
از شبت نخواهد کاست،
تندری که می غرّد
سر بدزد هان! هشدار!
تیغ می کشد زنگی
امن و عیش لرزانم نذر
سنگ و پرتابی ست
مثل شمع قربانی در حفاظ
مردنگی
هر چه تیز تک باشی، از
عریضه ی نطعت
دورتر نخواهی رفت مثل
اسب شطرنگی
قافله است و توفان ها
خسته در بیابان ها
در شبی که خاموش است
کوکب شباهنگی
در مداری از باطل، بی
وصول و بی حاصل
گرد خویش می چرخند راه
های فرسنگی
مثل غول زندانی تا رها
شویم از خُم
کی شکسته خواهد شد این
طلسم نیرنگی؟
صبح را کجا کشتند کاین
پرنده باز امروز
چون غُراب می خواند با
گلوی تورنگی
لاشه های خون آلود روی
دار می پوسند
وعده ی صعودی نیست با
مسیح آونگی
****
شهر - منهای وقتی که
هستی - حاصلش برزخ خشک وخالی
جمع آیینه ها ضربدر تو،
بی عدد صفر، بعد از زلالی
می شود گل در اثنای
گلزار، می شود کبک در عین رفتار
می شود آهویی در
چمنزار، پای تو ضربدر باغ قالی
چند برگی است دیوان
ماهت؟ دفتر شعرهای سیاهت؟
ای که هر ناگهان از
نگاهت یک غزل می شود ارتجالی
هر چه چشم است جز چشم
هایت، سایه وار است و خود در نهایت
می کند بر سبیل کنایت
مشق آن چشم های مثالی
ای طلسم عدد ها به
نامت! حاصل جزر و مد ها به کامت!
وی ورق خورده ی احتشامت
هر چه تقویم فرخنده فالی!
چشم وا کن که دنیا
بشورد! موج در موج دریا بشورد!
گیسوان باز کن تا بشورد
شعرم از آن شمیم شمالی
حاصل جمع آب و تن تو،
ضربدر وقت تن شستن تو
هر سه منهای پیراهن تو،
برکه را کرده حالی به حالی
****
در خود خروش ها دارم،
چون چاه، اگر چه خاموشم
می جوشم از درون هر چند
با هیچکس نمی جوشم
گیرم به طعنه ام
خوانند: « ساز شکسته! » می دانند،
هر چند خامشم اما،
آتشفشان خاموشم
فردا به خون خورشیدم،
عشق از غبار خواهم شست
امروز اگر چه زخمش را،
هم با غبار می پوشم
در پیشگاه فرمانش، دستی
نهاده ام بر چشم
تا عشق حلقه ای کرده
است، با شکل رنج در گوشم
این داستان که از خون
گُل بیرون دمد، خوش است، اما
خوشتر که سر برون آرد،
خون از گُل سیاووشم
من با طنین خود بخشی از
خاطرات تاریخم
بگذار تا کند تقویم از
یاد خود فراموشم
مرگ از شکوه استغنا با
من چگونه برتابد؟
با من که شوکرانم را با
دست خویش می نوشم
