www.poetrymag.info

شعری از مهدی اورند

 

دیوار همسایه پا به دار است و هر شب ویار آجر می کند

کلمات از سکوت کنده می شوند و

در سکوت راه می روند

کوچه ها    

             بن بستی گرفته اند و باد

                                      این بارِ چندمِ کج بود؟

فردای نا به کِی!

کو بازِ کوچه های به باران نیامده!

وقتی خیالِ پنجره را باز می کنی

این بار چندم هر کج

از دوش کوچه های تو را خستگی گرفت

 

با کلماتی که سوختشان از سکوت بود

شعری نگفته بود

حتا اگر به کی

گل کرده بود و

بوی شعر تَر انگیز می گرفت

 

هی برگرد و باز

بارِ آخرِ با کج

 

این حرفهای سر به بیابان گذاشته

در سفره های ناکس و کس نان گذاشته

گرگی که زوزه می کشد از پشت حرفها

روی گلوی شعر تو دندان گذاشته

 

هی برگرد!

مسافر رفت و خستگی به جاده ماند

شاعر رفت و خستگی به شعر

 

 

کو جاده بازِ کولی یابو قلندری

با برّه های روشنِ پَروار بندی اش

 

راه باز و

جاده به هر جا که می روی

                            - مثل دروغ حرف می زنند -

 

... اما که باد

              صدای مزاحم می داد

« حس می کنی چیزی به استخوان و

                                           به اینجا رسیده است »

اینجا هزار بارِ به کج

در کوچه های تنگِ گذر

                             باد می وزد...