www.poetrymag.info

 حافظ خداحافظ

هرمز ریاحی

نگفته ام خدا حافظ حا فظ ، گفته ام حا فظ خدا حا فظ ، به همین سادگی حا فظ خدا حا فظ ، درک و دریافت بیست و دوساله ام از غمشادی زندگی است . زندگی به هیچ دلیل منطقی باز نمی ایستد ، و زندگی کرده ام . یا فته هایم را باز گفته ام . از آن چه قهقهه می توان زد بیزارم و از غمهای مرگبار نیز گریزانم .غمشادی را سیمای واقعی و زیبای زندگی می دانم . گاه که خرسندم و شادمان ، اندوه رنگ پریدگی زندگی را یاد می آورم و میان شادمانگی و غم جایی می یابم تا رنگها بال بگسترند و زندگی پیدا شود . شعر می نویسم در یاد ؛ماندنی اگر بود ، در یاد ماند اگر ، زیبا می پندارمش و نگاهش می کنم صبورو بارها برای دل خود می خوانمش . خانه که کرد در دلم ، می نویسمش بر کاغذ و می خوانمش برای همدلان .آنچه خواهید خواند ، مانده ها در یاد و دل است از بس بسیار رفته ها .لبخند می زنم و غمگین نگاه می کنم . بی تردید شعر های گذشتگان را دوست داشته ام و بخوبی خوانده ام و آن بزرگواران را از یاد نبردهام . آنان را باید خواند نیک شمرد و گذشت . با امرو زیان از زبان و دریافت امروز خود سخن می گویم _ از هستی خود و درک نا- زکای اندیشه و آدم حساس و بی دریغی و سا دگی . نخواستم سیب سبزی را ببو یم . و نخواستم اناری را که میوه ی بهشت است فشرده و تر کانده باشم . اینها را در عکسی با خود نپسندیدم . اما دانه ی گندم را یاد آوردم و هیهات از آن شکاف . دانسته ام شعود ، آزادی و آبادی است . هر مز ریا حی       - حا فظ خدا حا فظ       عطر ادویه جات ، قلع مو سیقی یکنواخت کو دکی                                قر شمالها ستو نهای روشن ، ستون های قدیمی آفتاب عطار های پیر ( تخم لا کپشت ، چای مکه ، گل گاوزبان ، با بونه ) و معر که ی خلیل عقاب                              صدا ؛ صدا ، صدای بازاری :                                                                    نسخه ی تازه                                                                   حا فظ تازه حا فظ خطی ! نُک پرنده شکسته ، فال نمی کشد .                                                                    -         هیهات ، ملک عشق ویران شده ؟             پدر کلاه شا پوی قهوه ای را از سر برداشت و به قطار ما ظل عا لی مستدام گفت دستهای ما در تکان تکان خورد و خورد ، پر از کک و مک شد . شادی در کا شان پای دیوار کا هگلی در دستهای دخترک توی کا سه ی یخ در بهشت بود . الماسی از مژه ام پرید رفت ، از آبا دان گذشت .رسید به گردان کرانه ی دریایی روی خار سیم کنار ملا قا تی ایستاد . میدان فوزیه لرزید ،میدان عشرت آباد پیدا شد . چه جانی کنده ام به دمی ، چهل و چار سال ،بر گهای خزان دار باغ را باد ورق می زند .               مُلکم عشقم ویرا ن   آبی سبز عنابی زنگاری زنگاری. جو با رکی ،خزه جانم ،سست و نا توانم .     آنها شلیک می کنند  و پشنگه ها  و شبنمکهای سرخ روی شیشه گوشی سیاه آویزان یادم می آید                                   تکان تکان تکان می خورد می پیچم از درد حرف نا گفته . اسبکها هجوم می آورند                                سفید ِ سفید                                           کف دریا یی فرو می روم . بهار عروس می شوند                          سه دانه درخت خا نه ی ما                                                   گیلاس خا نمها . آلبا لو به شماره شکوفه می کند                                       تا جی بر سر                                             مسیح واره ای . ملکم ، عشقم ، ویران ملک عشقم ویران . آب متر مکعبی چند است ؟ برق کیلواتی ؟ تلفن بوق بوق بوق بوق                           نمی زند ؟ گا لش بی بی نسا                      تویش لبو یی است                              دستها یش زرد . هفت آبا دی کو چک دو را دورم با ید                                       می داشتم . کا خی فراز می کنم رو به نسیم کنگره هایش را دانه دانه می چینم گزند می بیند اما از چه                         دانه دانه می ریزد کنگره ها . از دروازه ی جنوبی باد می وزد از دروازه ی شمالی باد می وزد دروازه بانی نیست ابر – قا یقها بر در یای آسمان                             قطار قطار خر ؛                                      چه زیبا ست معصو میت . ماه چندان دشت که در سینه ها جا نمی شود بوی یاد چندان صریح که صدف ویرانم را در می گشا ید دو ماه در چشم                 صدف پو سه ام را در می بندم . رو شنا می پر خا شد وا می دهم صدف دو مر وارید به آغوش ، خا موش ملکم ، عشقم ، ویران                                ملک عشق ویرانم . آن روسپی ما تیک نداشت در این ویرانه پی چه می گردداین لا له ی زرد ؟ پی چه می گردیم ، لا له سرخ مرده از شرم                                              صدف پو سه . پرنده دانا نیست دانه دانه شکو فه می برد گیلا سهای سبز زرد سرخ دُم آلبا لوبه هسته خشکیده                               مسیح خار بر سر . با نوی خیال                 نسیمکهای پیر سالی را می فهمم، پس آغاز شده است وا پسین شیدایی . در ریه هام می شکند جنگل سرخس جانم لا یه لا یه ورقمی خورد                                    بر گدستها ، سپیدار آبینقره ی مهتاب . ماه که بیا ید بالا                       سر تپه ام هفت آبادی کوچک دارم ، مینیا تور                                          مادر زمین می چرخد . شرم مرا فرو می پوشد انسان می آفر یند آدم پو سه می شود می شود چند دانه با دام مخملی کلاغ چه می شود ؟ آب می شود ، آب چه کلا ف شا دما نگی باز می کند در آفتاب آفتاب نخ می دهد به دار و درخت و دنیا  زندگی و نگاه حسر تی است . بنفشابی رعد نفوذ می کند تا بیکران  سیلا بهای تند پا                    می چر خند می چر خند . پی چه می چر خد سر گئی یسه نین ، شا عر دیوانه پی ایزادورا دانکن که می رقصد آنا آخما تو ای شاعر ، تو را یادم آمد و آنچه را ما یکو فسکی هم نتوانست پنهان کند  گفته بودی آنچه پنهان کرده بودم همه عمر آذرخشها می شکا فند و حا فظ حا فظ سیلا بها می روبند و حا فظ حا فظِ زیبا ترین و پناه غزل بود                                               و صدای تیرو ما یکو فسکی غرق آلبا لو،                                                                  در حیات خا نه ی ما . در ایستگاه سبزوار                           اینبار ریسه ی انجیر می خرم گفتنی نیست لبخند کودک                         زبان باد ، گو نه اش را لیسیده لیسیده زبرکرده قطار قطار قطار                  چرا پیاده نشدم ، چرا نبوسیدم                                                     انگشتهای شهدش را چر نلیسیدم ؟                             -         ابر ناکی               بسوی کدام بنفش می دَوم زیبا ،غزالا ،توسن سیاه واژه ها  زر آفتاب دوانیده ام ،                          دونده خسته شود . گو ، یادی ،تندری                    گذشتم ،گذشت . جهان ،کف دستی رنگدانه                                  گو یمش ، ندارمش ،تما شا یش کن ! گر سنه چشم ،تشنه دست                            پیا ده آمده ام . چه سر زنشی راه درازی ،تما شا می کردم !   خا طر به سیرو گشت چون باد                                  سرا به همه سرا                                                     بی سرا. تن از روز مر گی تباه                          تهی ، بی عیب چگو نه باشم ؟ غزال پا ، توسن آسا                       سیاه شد جهان خُردم . ابر ناک ، ابر ناکی دلم خواهی ، خواهم ؛ نخواهیم                                  در باران                                              آدمم و خسته . شا خه نوری را دیدم                            بر سنگی سیاه رنگین کمان ها معلق زدند                                                                             پلهای آه                                                                         زمان ، رنگ ،نشا ط . تا زه تازه است تو نیا زمندی ، من ؟                         رو بر تو می تابم                                            بیا بان جان                                                     کمینه ای و می میرم .