www.poetrymag.info

سه شعر از نیما صفار

 

قرار به اعدام بود. زاغی که پیشا پیش عزادار مرگ خود می تمودسر قرار آمد # سا رقا رار آماد (ک ا لا غ )

«1 – دعای تحویل سار

2      - سال از قفس ما پرید هیچ بپرس

که بیسال ما در قفس چه می کنیم

  

3- جواب : سوال

بعدن :بی سال بعد :

              اینجا بودم

              همه ی اینجا

               همه جا

 و به این (همین )صراحت می گفتم

           اما ازاینجا نه         که نه

که نه         که نه              و سه نقطه

ای رفیق خاک و افلا ک

با موسیقی خود به خود هی محزون شونده

ثبات                     تا حدی بودن

            تنها

                           خیلی مسخره است

                                          الان

کف پا ها یی تازه

شلیک نه دوستان               شلیک نه

ما هیچ نیستیم ما

                                  شاعریم

: اگر من قشنگ می گویم

 برای این است که بگو یم

من با این عشق

که تارک الدنیابا شم

به دنیا آورده شده ام

یک بار

و همه ی این بار

من به همین یک بار به همین دنیا آمدن

             سر خوشم

        به جرم همین گربه

که می گذرد از معمولی ی  معمولی ی خیا بان

سر خوشم و همین

گربه می رود

و همین

#او مرد مثل هیچ مثل همین که/ امروز بود

                             همیشه امروز بود

سر از کف پای محزون نشنا ختن

بسته اند سگهای گو رستان        (را )

                  راست می گویم

اینطور :

            انگار از میان خودم پر شده با شم

انگار که از میان خودت تند

                       شده ای او آنوقت

راست می گویم

من به تو /او /شما / ، آنها ، بوی پا

 به نشستن میان بیگانه

و به آن جز ئیات

که هر چند فراموش شدنی نیستندمی گو یند شان

من به آدم ، چای ، آدم       معتادم . 

 

 

 

 

 

 

 

آب ریخت

فنجان را سنگ کرد

 اما اسکله سنگ را یاد کرد

اگر این سا لهای لج کرده

از بچگی

 از دیوار مد رسه

 

3

سه را می آورم

توی غروب می گذارم

 سه و ربع می شود

می شود سه ربع کم

 دو مترو هفتاد و پنج سا نتی متر وقت غروب از سا یه اش پس افتاده بود

سایه پس انداختش و سا یه ماند

 توی تا ریکی

که با ملت سا یه همان می کند

که خاک با غر یزه ی مرگ

رسیدیم به مرگ و از خاک بیشتر شدیم

اما سنگ را دیگران می گذارند و دیگر بر نمی دارند

 آب ریخته

 فنجان را سنگ کرده

 اما اسکلت بر ج بانک

با لا رفت   .

 

 

 

   

 

 

 

شب از کنار پنجره بر خاست

روز اما جای دیگر بود

 شب هم از تیرگی های خودش می کاست

                           روز اما

                           جای دیگر بود

شب هم آنجا بود

 شب باز کنار پنجره بر پا شد

 روز ی که میان تنگستن من می رفت ...

خا موشی !                  چراغ دیگری روشن شد

اما چه دیر                    و قتش بود

شب                            توی هوا بود و چیزی گم می شد

تب                             در تن من متبلور شد

 من رفته بود و یا دش می کردند

شب در شب دیگر متلا شی شد .