www.poetrymag.info

 

 

زَبُور ِ مارانمار

حسین شرنگ

به پرویز اسلامپور

 

 

حرفی سر ِ زبانم بود

می گفتم    دهانم  آوار می شد

نمی گفتم  زبانم  از یاد می رفت

هنوز در شعرم

می نالد از غروب ِ غاری

پیش از   اختراع ِ نوشتن

 

 

 

می نویسم

و می دانم که     دانه های سیاه

              سبز می شوند

و بین ِ دست ها و گلوها

با صدای ِ پرندگان بسیار

       کتابی باز می شود

و می خندد جنگلی بازیگوش

 

 

 

 

هفت شن می شمارم

به پی  هفت بیابان

از سن ِ شن   اینجا

ماران ِ پوست خبر دارند

 

 

 

 

اینجاست که    مار از فیل نمی ترسد

       و در ادامه ی خرطوم

از سایه اش بر آب می لغزد

و آیینه اش بزرگ می شود

از خال و خط ِ آب نمی ترسد فیل

فیل از کتاب می ترسد

 

 

 

من این سیل را      در آغوش می کشم

و می بوسم این  صخره های غلطان را

و صبر می کنم تا ماهیان ِ برقی

روشن کنند خواب ِ میمون های انگلیسی را

 

عشق ِ من    آناکوندا

تا جهان به آخر رسد

مرا بخور   ببخش

و آبستن ِ من شو در آمازون ِ دیگر

 

 

 

از مور      چه گویم

من که مورچه نیستم

اشراق ِ مرا این بس که

بنگارم لُغَت ِ مور

مور از لغت بزند بیرون

بسراید از چه ی خود

 

 

 

و از دست نیز پوستی می مانَد

پوستی از سایه   بر صفحه ای که می مانَد یا نمی مانَد

دشت را بُر می زنم   شست بَر تُک ِ زبان    سبابه ام می خارد

خم می شوم  روی پوست های تُهی    مارها کجا رفته اند

ترس امضا کرده  دست ها  را

دسته ها سایه می کشند

تخم ها در سکوت می خندند

می رمد دست از نوشتنْ   از خواندنْ دشت