www.poetrymag.info

پنج شعر از محمود شجاعی

 

 

گردانه برای زلفهای دن کيشوت

 

شب بی گناه

            خسته می ماند

          در حوالی ی ماه..

 

به کلامی که مرا می خوانی

                              چه سر کنم

                              تا لاله ی سياه

                              تنها بر سينه ی من باشد ؟

به کلامی که مرا می خوانی

                                می پذيرم که ميان دو سنگ بنشينم

                                 و با ساقه ی باريک زنبقی

                                                                 نفس بکشم .

در شب خسته

                از بيگناهی

نگاه کن

           زه کمانه ی ماه

                             چه تماشايی ست .

بازوان بلند

              قد می افرازد

                              در نفسهای

                                           خوشبوی

                                                      سپيد .

آن که اخترانی

                 به نام ما

بر فضای شبق نشانه خواهد رفت

               آمده ست 

               آمده ست  

            با  بازوان  بلند 

      در شب خسته از بی گناهی  

    زه کمانهی ماه چه تماشايی ست  

 چيزی ست که در زبان تو می چرخد

                                           شمشير فاخری  

می چرخدو گذشته را

                        از ريشه ی دندانها پس می گيرد .

بگذار به تماشا بنشينم به تماشا ...

                                     نه کلامی و نه اشکی

                                            نه خنده يی.

بگذار تنها ميان دو سنگ بنشينم و

                                        آنک !

رده ی باکرگان زرد

                     در کفی نطفه های باريک و

                     در کفی دانههای زمرد .

ميان دوسنگ

               می پذيرم

              می پذيرم بنشينم و لال شوم .

با دستها و با چشمهای گلبرگی

پرواز رها می شود از مچها

                               پرواز سبک

                               که شانه يی مذاب می خواهد

به کلامی که مرا خوانده اند

و مرا کبود کرده اند

                             ضرب نفسهای شب 

                                تکرار می کنم 

شب شکسته 

              از بی گناهی 

که دايره وار می پيچد 

                  می پيچدو باز می پيچد 

                                             با تبسمی طولانی ...

پرواز سبک 

              از حلقه های فتح می گذرد 

و لرزش ساقه ی زنبق 

                           به شمار نفسهای شب می رسد .

 

 

در آمد های کوچک ظهر 

   

۱

در مقطع يک دست 

که خون شکل گيسوست 

خورشيدی ميان دو قلب 

به گريه مجازات می شود .

 

۲

از در شرقی آمد 

                 ظهرش اندر کف 

                                   تاجی از مه سربی 

از در غربی رفت 

ظهر در شانه ی من 

                        خالی سياه بود .

 

 ۳ 

کف دست من

خط پيشانی ی تو

                   آوازی يگانه در ارتفاع

ودر ارتفاع

نام من چه نوازش ديد

                          با نامت

در گره يک طناب

 

 

 

سينه اگر دشتی

 

                  به هوشنگ چالنگی 

  

سينه اگر دشتی ست 

                       برای پريدن 

آب 

به نام تو خندقی ست 

     

اينک 

     تنها بر تو می آفزايم 

     يک شب و يک خورشيد 

 و محدود می کنم خود را 

 با دو پر سوخته از

                  سبز و سپيد .

 

 

 

زير شبهای کوچک سرو 

                           به بهرام اردبيلی 

 

زير شبهای کوچک سرو 

شاعر لب گشودو دو کف واکرد 

 

سه قمری خواهر رفتند 

تا شمال و غرب و جنوب 

 

و چون 

سروکوچک لرزيد 

سه پروانهی سبز بر گشتند 

با اطلس و قرنفل و عود

شاعر مرد 

با لب بسته و

دو کف بالا 

سوی هلال 

قمر تنها .

 

 

 

در برابر شمعون 

 

۱

آه شمعون     برادر بی چاه 

می لرزی از وزشی که به دور دست تو را می خواند و 

            اين جا 

    هيچ نيست بنگری زار شوی 

    آه شمعون برابرت که می ايستم 

           تا کجا 

     بايد از دست شوم 

           تا 

      با توباشم .

 

   هميشه که شب 

 چنين ميان برگها  می غلتد  

حتا به چشم بسته می آيد و ديده می شود 

                     برگی 

                   سر گشته 

                 در رگــهـــا   

                و کــه ديــگر

             هر چه فراچنگ است 

                از ياد می رودو 

                       تنها 

         لنگر غش در وزش دوردست . 

 

۲

در يالهای رسيده    يال ذرتها

تويی اسدار من 

 شمعون 

برادر بيدار 

که در چرخ نگاه هنوز چنين خاموشی 

چه ببينم از که بپرسم 

فرصتی اگر 

به بازگشت گلخانه یی دارم 

عطر جوانی ت 

از رف طاقی ش 

بر می دارم . 

تويی برابر من 

در هاله ی خاک

   و

در چنين ديداری

که هی می شود به خواب

در پلکت ستاره و سياره

از چه بگويم   شمعون  بلندی ی غمگين

                  تا

          جوانی ی خود بر گيری

                از تنگ سپيد

               که به گريه سبز کنيم

            دل اين زمين بی خورشيد .

 

۳

آه شمعون

تا بيفتم در صدای  تو زار  شوم

چگونه رها گردم ازين بينايی

که فصلها

چابک ـ سوار

می گذرند

از گردن آهوی سياه

و که چون پيشاپيش

برابرت چاک کرده ام

جامه ی چوپانی

فرصتی بگذار

ميان پرهای شانه هات

 

آه برادر بی چاه

اگر چه من پيکی خسته ام

برابر لبهات

می توانم پيچ پيچ شوم

به شيپوری از برنج

وچنين

اگر نيز تمامی ی عمرم

تنها لحظه ایی باشد

شمعون     برادر بيدار

درنگ مدار

مرا بدم

مرا

بر خواب خفتگان .