و بغض بد شدنم باد می‌شود، و گلو، داماد می‌شود         گره محکم
حالا که بعد گره یک گروه گواه خال تواَند
بوی تنت تن می‌زند از تن بدهی به تنم
                                                      بتَنَم به دور خود
                                                                        به تنم

و روی کلامم بلند که روی کلامت بلند
و روی کلامم بلند شدنت را ببین که منم

روی کلامم بلند می‌شوم اینجا که بخوابم به گوش تو آنجا          شَق
کشیده می‌شوم این شعر را توی صورتتان          شَق

و تازه زیر من که بخوابید
کلمه لیس می‌زند، و زبان مار می‌شود، دور گلویت          گره محکم

و چهار پایه را که خط از تصور اعدام می‌زنم بیرون
به تماشا که تاب می‌خورید روی کلامم
به تماشا که روی کلامم تااااب

حالا که زیر چوبه‌ی این شعر
یک چهار پایه باز برای شما          (گول می‌خورید)
بیا بخوان دوباره از اول
که بغض بد شدنم باد....

                                             گره محکم

 

تورنتو ـــ ا ردیبهشت 85